جایگزین اینستاگرام برای کودکان؟ اگه کودک شما مدام دنبال گوشی و تبلته و بیشتر وقتش رو با دیدن ویدیو و چرخیدن بین محتواها میگذرونه، احتمالا این سوال براتون پیش اومده که به جای اینستاگرام چی به بچه بدیم؟

واقعیت اینه که اینستاگرام برای کودکان خردسال ساخته نشده و محتوای اون هم لزوما مناسب سن بچه ها نیست. از طرفی، خودِ مدل استفاده از شبکه های اجتماعی، با اسکرول کردن پشت سر هم و پیشنهاد محتوای جدید، میتونه باعث بشه کودک مدت زیادی بدون هدف مشخص پای صفحه بمونه.

پس اگه قرار نیست گوشی رو کلا از بچه بگیریم، انتخاب یه جایگزین مناسب برای اینستاگرام کودکان میتونه تصمیم خیلی بهتری باشه؛ جایی که سرگرمی فقط به معنی دیدن ویدیوهای پشت سر هم نباشه.

اینجاست که گزینه هایی مثل شادوپیا مطرح میشن؛ محیطی مخصوص کودکان که در کنار کارتون و کتاب، کلی بازی آموزشی و سرگرم کننده هم داره. یعنی کودک هم سرگرم میشه، هم میتونه از همون زمانی که پای گوشی یا تبلته، چیزهای جدیدی یاد بگیره.

چرا بهتره اینستاگرام جای خودش رو به یک برنامه مخصوص کودک بده؟

شاید بگید خب بچه فقط داره ویدیو میبینه، مشکلش چیه؟

مسئله فقط خود ویدیو نیست. اینستاگرام پر از محتواهای مختلفه و کودک ممکنه خیلی راحت از یک ویدیو به ویدیوی بعدی بره، بدون اینکه اصلا بدونه دنبال چی بوده. یک لحظه داره کارتون میبینه و چند دقیقه بعد ممکنه به محتوایی برسه که اصلا مناسب سنش نیست.

از طرف دیگه، اسکرول کردن و دیدن محتوای پشت سر هم باعث میشه کودک خیلی راحت مدت زیادی پای صفحه بمونه. آکادمی اطفال آمریکا هم پیشنهاد میکنه شروع استفاده از شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام برای کودکان حداقل تا ۱۳ سالگی به تعویق بیفته.

برای همین، اگه کودک قرار هست با گوشی یا تبلت سرگرم بشه، بهتره محیطی رو انتخاب کنیم که از اول برای کودک ساخته شده باشه؛ هم محتوای مناسب تری داشته باشه و هم چیزی بیشتر از صرفا اسکرول کردن به بچه بده.

شادوپیا؛ یک جایگزین مناسب برای اینستاگرام کودکان

اگه دنبال یه جایگزین اینستاگرام برای کودکان هستید که بچه فقط وقتش رو با اسکرول کردن نگذرونه، شادوپیا میتونه یکی از گزینه های خوب باشه.

شادوپیا برای بچه ها ساخته شده و چند مدل محتوای مختلف رو یکجا داره؛ از کارتون و کتاب گرفته تا بازی هایی که هم سرگرم کننده هستن و هم هدف مشخصی دارن.

قسمت جذاب ماجرا، بازی های شادوپیاست. بچه میتونه بازی کنه، سرگرم بشه و در همون حین روی مهارت هایی مثل دقت، تمرکز، حافظه و حل مسئله کار کنه. یعنی قرار نیست فقط چند دقیقه ای چیزی ببینه و رد بشه؛ خودش درگیر محتوا میشه.

از طرف دیگه، اگه کودک شما بیشتر به کارتون و داستان علاقه داره، میتونه سراغ بخش های تصویری و کتاب های شادوپیا هم بره. در نتیجه لازم نیست برای هر نوع سرگرمی، یک برنامه جدا روی گوشی یا تبلت داشته باشید.

در واقع شادوپیا سعی کرده چیزهایی که بچه ها دوست دارن رو کنار محتوایی قرار بده که برای سن و نیازشون مناسب تره؛ بازی، کتاب و کارتون، همه در یک محیط مخصوص کودک.

چند جایگزین دیگه برای اینستاگرام کودکان

شادوپیا از این نظر یک مزیت مهم داره که لازم نیست فقط یک نوع سرگرمی رو برای کودک انتخاب کنید؛ بازی آموزشی، کتاب و محتوای تصویری رو یکجا داره. اما خب گزینه های دیگه ای هم هست که میتونید بسته به سن و علاقه بچه سراغشون برید.

Khan Academy Kids

برای بچه های ۲ تا ۸ سال ساخته شده و ترکیبی از بازی، کتاب، و فعالیت های آموزشی داره. نکته مثبتش اینه که رایگانه، تبلیغ نداره و خرید درون برنامه ای هم نداره. بیشتر تمرکزش هم روی مهارت هایی مثل سواد خواندن، ریاضی و مهارت های اجتماعی و عاطفیه.

PBS KIDS

اگه کودک بیشتر به کارتون و بازی علاقه داره، PBS KIDS گزینه جالبیه. هم ویدیو داره و هم بازی های مختلف؛ ضمن اینکه محتوای اون از اول برای کودکان طراحی شده.

YouTube Kids

برای بچه هایی که بیشتر دنبال ویدیو هستن، YouTube Kids نسبت به یوتیوب معمولی انتخاب مناسب تریه. والدین میتونن برای پروفایل کودک تنظیمات و محدودیت هایی اعمال کنن و روی نوع محتوایی که میبینه کنترل بیشتری داشته باشن. البته همچنان بهتره استفاده ازش با نظارت والدین باشه.

با این حال، اگه بخوایم بین این گزینه ها چیزی رو انتخاب کنیم که فقط روی یک نیاز تمرکز نداشته باشه، شادوپیا انتخاب کامل تریه؛ چون کودک میتونه در یک محیط هم بازی کنه، هم کتاب بخونه و هم سراغ محتوای تصویری بره. برای همین، به جای اینکه برای هر کدوم از این کارها یک برنامه جدا نصب کنید، میشه همه رو یکجا در اختیارش گذاشت.

نتیجه گیری

قرار نیست هر بار که بچه سراغ گوشی میره، نگران باشیم که الان چی میبینه. مهم تر از خود گوشی، محتواییه که کودک باهاش سرگرم میشه.اگه دنبال یه جایگزین برای اینستاگرام هستید، گزینه های مختلفی وجود داره؛ از اپلیکیشن های آموزشی گرفته تا برنامه هایی برای تماشای کارتون و بازی.

ولی اگه بخوایم همه اینها رو یکجا داشته باشیم، شادوپیا انتخاب کامل تریه. کودک میتونه هم بازی های آموزشی و سرگرم کننده انجام بده، هم کتاب بخونه و هم کارتون و محتوای تصویری مناسب سنش ببینه. همچنین اگه دوست داشتید میتونید شادوپیا رو توی اینستاگرام به آدرس instagram.com/shadopia.ir و یا پیام رسان های ایرانی مثل بله و ایتا دنبال کنید

چگونه کودک با ادب تربیت کنیم؟ تربیت کودک با ادب یکی از دغدغه های مهم هر والدینی هستش

حتما براتون پیش اومده؛ توی یه مهمونی خانوادگی، بچه تون یهو با صدای بلند میگه: «من این غذا رو دوست ندارم، بدمزه ست!» یا وقتی یکی از فامیل باهاش سلام و احوالپرسی میکنه، سرش رو میندازه پایین و جواب نمیده. همون لحظه آدم واقعا نمیدونه چیکار کنه؛ نه میشه جلوی همه سرزنشش کرد، نه میشه کلا بی خیال رفتار شد.

خبر خوب اینه که این رفتارها لزوما به این معنی نیست که بچه بی ادبه. خیلی وقت ها بچه هنوز بلد نیست احساسش رو چطور بگه، یا اصلا نمیدونه یه رفتار خاص توی جمع مناسب نیست. ادب هم چیزی نیست که بچه از روز اول بلد باشه؛ کم کم و با دیدن، تمرین کردن و تکرار یادش میگیره.

توی این مطلب از وبسایت شادوپیا میخوایم خیلی ساده بریم سراغ همین موضوع؛ ببینیم چرا بعضی بچه ها بی ادب به نظر میرسن، چطور ادب و احترام رو بهشون یاد بدیم و وقتی رفتار مناسبی نداشتن، چطور واکنش نشون بدیم.

ادب در کودکان یعنی چه؟ و چرا سن کودک مهم است؟

قبل از اینکه بگیم «بچه ام بی ادبه»، یه چیز مهم رو باید بدونیم: بچه مودب قرار نیست همیشه ساکت باشه و هرچی بهش گفتیم بگه چشم. ممکنه عصبانی بشه، مخالفت کنه، چیزی رو نپسنده یا حتی بگه «من نمیخوام». اینا به خودی خود بی ادبی نیستن. مهم اینه که کم کم یاد بگیره چطور همین احساسات و خواسته ها رو بدون بی احترامی به بقیه بیان کنه.

از طرفی، یه بچه دو سه ساله هنوز اونقدر مهارت زبانی نداره که بتونه احساسش رو مثل یه بزرگسال توضیح بده. ممکنه خسته باشه و به جای اینکه بگه «دیگه حوصله ندارم»، بزنه زیر گریه یا داد بزنه. ممکنه چیزی رو نخواد و فقط بگه «نه!»

این رفتار شاید از نگاه ما بی ادبی به نظر بیاد، ولی برای خود بچه خیلی وقت ها فقط راهیه که بلده خواسته اش رو بیان کنه. سن که بالاتر میره، کودک کم کم بهتر میفهمه چه رفتاری توی خونه، مهمونی، مهد یا مدرسه مناسبه و چه رفتاری نیست. برای همین هم نمیشه از یه کودک سه ساله و یه کودک هفت ساله دقیقا انتظار یک مدل رفتار داشت.

پس قبل از اینکه کودک رو برچسب «بی ادب» بزنیم، بهتره از خودمون بپرسیم: آیا واقعا داره بی احترامی میکنه، یا هنوز بلد نیست چطور درست رفتار کنه؟ خیلی وقت ها جواب همین سوال، نوع برخورد ما با بچه رو عوض میکنه.

ویژگی های کودک با ادب

بچه مودب رو لازم نیست با یه سری معیار عجیب و غریب بشناسیم. بیشتر وقت ها ادب خودش رو توی همون رفتارهای ساده ای نشون میده که بچه هر روز باهاشون سر و کار داره. مثلا وقتی چیزی میخواد، میگه «لطفا»؛ وقتی کسی بهش کمک میکنه میگه «ممنون» و وقتی اشتباهی میکنه، کم کم یاد میگیره بگه «ببخشید».

توی خونه چطور میفهمیم بچه داره ادب رو یاد میگیره؟

• موقع حرف زدن سعی میکنه وسط حرف بقیه نپره.
• وقتی چیزی از مامان، بابا یا خواهر و برادرش میخواد، با داد و دستور درخواست نمیکنه.
• برای برداشتن وسایل بقیه اجازه میگیره.
• وقتی کسی بهش کمک میکنه، تشکر میکنه.
• اگر با خواهر یا برادرش اختلافی پیش بیاد، کم کم یاد میگیره به جای کتک زدن یا توهین کردن حرف بزنه.
• وقتی اشتباهی میکنه، میتونه عذرخواهی کنه.

توی مهمونی و جمع چطور؟

اینجا قرار نیست انتظار داشته باشیم بچه مثل یه بزرگسال رفتار کنه. همین که کم کم این رفتارها رو یاد بگیره، نشونه خوبیه:

• وقتی وارد جایی میشه، سلام میکنه یا حداقل به طرف مقابل واکنش نشون میده.
• اگر کسی باهاش حرف بزنه، بی توجه رد نمیشه؛ حتی یه جواب کوتاه هم کافیه.
• برای برداشتن خوراکی یا وسیله ای که مال خودش نیست، اجازه میگیره.
• موقع بازی با بچه های دیگه، کم کم رعایت نوبت رو یاد میگیره.
• وقتی بازی یا مهمونی تموم میشه، خداحافظی میکنه.
• برای رسیدن به خواسته اش سراغ توهین، مسخره کردن یا رفتار فیزیکی نمیره.

البته قرار نیست کودک از همون اول همه این کارها رو بلد باشه. ادب هم مثل خیلی از مهارت های دیگه، کم کم یاد گرفته میشه. ممکنه یه بچه سه ساله بعضی از این رفتارها رو انجام بده و بعضی ها رو هنوز بلد نباشه؛ این کاملا طبیعیه. پس بهتره به جای اینکه دنبال یه «بچه کاملا مودب» باشیم، ببینیم کودک داره کم کم رفتار محترمانه رو یاد میگیره یا نه.

چرا کودک بی ادب میشود؟

حتما این جمله معروف رو شنیدید: «ادب از که آموختی؟ از بی ادبان.» این حکایت رو سعدی هم در گلستان آورده و داستانش اینه که لقمان میگه هر رفتار بدی که از بقیه دیدم و خوشم نیومد، خودم انجام ندادم. این حکایت رو می تونید در گنجور بخونید.

حالا این موضوع برای بچه ها یه جور دیگه خودش رو نشون میده. بچه خیلی از رفتارهایی که می بینه رو همون طور که هست یاد میگیره؛ چه خوب باشه، چه بد. یعنی اگه توی خونه با عصبانیت و داد با هم حرف بزنیم، نباید خیلی تعجب کنیم وقتی بچه هم موقع ناراحتی همون لحن رو استفاده میکنه. البته همیشه هم پای تربیت وسط نیست. گاهی کودک فقط خسته است، گرسنه است، عصبانیه یا هنوز بلد نیست چیزی که میخواد رو درست بیان کنه.

چند دلیل رایج که ممکنه باعث بشه رفتار بچه بی ادبانه به نظر برسه :

الگو گرفتن از والدین و اطرافیان: بچه ها بیشتر از چیزی که میگیم، چیزی رو که می بینن یاد میگیرن. نوع حرف زدن، لحن، نحوه برخورد با بقیه و حتی واکنش ما موقع عصبانیت، همه میتونن روی رفتار کودک اثر بذارن. متخصصان آکادمی اطفال آمریکا هم روی نقش الگو بودن والدین تاکید دارن.

هنوز بلد نیست احساسش رو درست بیان کنه: یه بچه کوچیک ممکنه وقتی خسته یا عصبانیه، به جای اینکه بگه «حوصله ندارم»، جیغ بزنه یا جواب تند بده. این رفتار خوشایند نیست، ولی همیشه به معنی بی ادبی عمدی هم نیست.

خستگی و گرسنگی: خیلی وقت ها درست همون زمانی که بچه خوابش میاد، گرسنه است یا زیادی خسته شده، تحملش هم کمتر میشه و کنترل رفتارش براش سخت تره. Child Mind Institute هم به تاثیر شرایطی مثل خستگی و فشار روی رفتار کودک اشاره می کنه.

انتظارهای نامشخص: وقتی فقط میگیم «مودب باش»، بچه دقیقا نمیدونه باید چه کاری انجام بده. اما وقتی میگیم «اگه چیزی میخوای، بگو لطفا»، انتظار ما براش روشنه. آکادمی اطفال آمریکا هم توصیه می کنه خواسته ها و دستورها برای کودک واضح و مشخص باشن.

واکنش خود ما: این یکی خیلی مهمه. فرض کنید بچه با عصبانیت جواب داده و ما هم با داد جوابش رو بدیم. در واقع داریم همون رفتاری رو بهش نشون میدیم که نمیخوایم یاد بگیره. نحوه واکنش والد میتونه روی تکرار یا کمتر شدن این رفتار اثر بذاره. در این مطلب هم درباره نحوه برخورد با بی ادبی کودک بیشتر توضیح داده شده.

پس قبل از اینکه سریع به بچه بگیم «بی ادبی نکن»، بهتره یه لحظه ببینیم اصلا چرا این رفتار رو نشون داده. شاید چیزی که از بیرون بی ادبی به نظر میاد، در واقع یه مهارته که کودک هنوز درست یاد نگرفته.

چگونه ادب را به کودک آموزش دهیم؟

حالا که فهمیدیم بی ادبی کودک همیشه از روی لجبازی یا تربیت بد نیست، بریم سراغ قسمت مهم تر؛ چطور این مهارت رو به بچه یاد بدیم؟ یه نکته مهم این وسط هست: بچه ها با شنیدن چند بار «مودب باش» مودب نمیشن. باید رفتار درست رو ببینن، براشون توضیح داده بشه و فرصت داشته باشن بارها تمرینش کنن.

برای همین، بازی می تونه یکی از راه های خوب برای تمرین این مهارت ها باشه.

شادوپیا؛ یادگیری از راه بازی

یکی از راه هایی که میشه مهارت های رفتاری و اجتماعی رو باهاش تمرین کرد، بازیه. کودک وقتی در قالب بازی با یک موقعیت روبرو میشه، معمولا راحت تر با اون ارتباط می گیره و چیزی که یاد گرفته براش خشک و خسته کننده نیست.

شادوپیا هم با همین ایده ساخته شده؛ یه اپلیکیشن بازی و یادگیری برای کودکه که بیش از ۴۰ بازی مختلف داره و بخشی از بازی ها روی مهارت های زندگی، رفتارهای اجتماعی، شناخت احساسات و کارهایی مثل کمک کردن و رعایت بهداشت تمرکز دارن.
در کنارش، مهارت هایی مثل تمرکز، حافظه، حل مسئله، خلاقیت، شناخت اعداد و شکل ها هم در بازی ها تمرین میشن.
محیط شادوپیا هم بدون تبلیغاته و والدین می تونن از طریق پنل والدین، روند فعالیت و پیشرفت کودک رو دنبال کنن.

البته قرار نیست فقط با یک اپلیکیشن، کودک یک شبه مودب بشه. بازی زمانی اثر بیشتری داره که در کنار رفتار درست والدین و تمرین های روزمره باشه. حالا بریم سراغ کارهایی که خودتون می تونید از همین امروز انجام بدید.

۱. خودتون الگوی بچه باشید

بچه خیلی بیشتر از چیزی که بهش میگیم، چیزی رو که از ما می بینه یاد می گیره. وقتی خودتون میگید «ممنون»، «لطفا» یا «ببخشید»، کودک کم کم متوجه میشه این کلمات بخشی از رفتار عادی ما با بقیه هستن. حتی نحوه برخورد شما وقتی عصبانی هستید هم مهمه. اگه قرار باشه بچه با احترام حرف بزنه، ولی ما موقع عصبانیت سر همه داد بزنیم، احتمالا نتیجه چیزی نیست که انتظارش رو داریم.

۲. کلمات مودبانه رو توی موقعیت های واقعی یادش بدید

لازم نیست بشینید و برای بچه کلاس «ادب و احترام» برگزار کنید! همون موقع که چیزی می خواد، فرصت خوبیه. مثلا میگه: «آب بده.» شما می تونید خیلی ساده بگید: «میشه بگی: مامان لطفا بهم آب بده؟» یا وقتی چیزی بهش میدن: «چی میگیم؟» «ممنون.» با همین تکرارهای کوچیک، کلمات مودبانه کم کم براش عادی میشن.

۳. به جای دعوا، رفتار درست رو بهش نشون بدید

فرض کنید بچه میگه: «این رو بده!» به جای اینکه بگید: «چقدر بی ادبی!» بگید: «اگه چیزی می خوای، می تونی بگی لطفا اینو به من میدی؟» اینطوری فقط نمیگید «این کار بده»؛ بهش یاد میدید دفعه بعد دقیقا باید چیکار کنه. همچنین پیشنهاد میکنیم مقاله انواع بازی برای کنترل خشم کودکان رو بخونید

۴. وقتی رفتار خوبی می بینید، همون موقع بگید

وقتی بچه صبر می کنه تا حرفتون تموم بشه، با دوستش وسیله ای رو شریک میشه یا خودش میاد تشکر می کنه، همون لحظه بهش بازخورد بدید. مثلا: «دیدم صبر کردی تا من حرفم تموم بشه. خیلی خوب بود.» این خیلی بهتر از یه «آفرین» ساده است، چون کودک می فهمه دقیقا کدوم رفتارش خوب بوده.

۵. قوانین خونه رو کم و واضح نگه دارید

قرار نیست برای ادب کردن بچه ۲۰ تا قانون داشته باشید. چند قانون ساده کافیه؛ مثلا: «وسط حرف هم نمی پریم.» «برای وسیله بقیه اجازه می گیریم.» «وقتی چیزی می خوایم، مودبانه درخواست می کنیم.» «اگه کسی بهمون کمک کرد، تشکر می کنیم.» مهم تر از تعداد قانون ها، اینه که خودتون هم تا حد ممکن به همون قوانین پایبند باشید.

۶. عذرخواهی رو به اجبار تبدیل نکنید

اینکه بچه رو مجبور کنیم فقط بگه «ببخشید»، لزوما به این معنی نیست که واقعا فهمیده چه کاری کرده. مثلا اگر کسی رو هل داده، اول کمکش کنید بفهمه چه اتفاقی افتاده: «دوستت افتاد و ناراحت شد. تو هلش دادی.» بعد ازش بپرسید: «فکر می کنی چطور میشه درستش کرد؟» هدف فقط شنیدن کلمه «ببخشید» نیست؛ بچه باید کم کم بفهمه رفتارش روی بقیه هم اثر می ذاره.

۷. وقتی بی ادبی کرد، قبل از هر چیزی آروم بمونید

این قسمت سخته، مخصوصا وقتی بچه درست جلوی مهمون جواب تند داده! ولی اگه کودک داد بزنه و ما هم با داد جوابش رو بدیم، عملا داریم همون مدل رفتاری رو بهش نشون میدیم که نمی خوایم یاد بگیره. اول آرومش کنید، بعد خیلی کوتاه بگید چه چیزی مناسب نیست و جمله یا رفتار جایگزین رو بهش یاد بدید. مثلا: «می فهمم عصبانی هستی، ولی با داد زدن نمی تونی از من چیزی بخوای. دوباره بگو، این بار آروم.» پیشنهاد میکنیم مقاله

۸. از کودک انتظار رفتار متناسب با سنش داشته باشید

یه بچه سه ساله قرار نیست مثل یه بچه هشت ساله رفتار کنه. ممکنه کودک کوچیک هنوز وسط حرف بپره، موقع ناراحتی جیغ بزنه یا یادش بره تشکر کنه. اینجا باید انتظارمون متناسب با سن و توانایی کودک باشه و همون مهارت رو کم کم تمرین کنیم.

۹. ادب رو فقط برای مهمونی و جلوی دیگران آموزش ندید

اگه قرار باشه کودک فقط وقتی مهمون داریم «مودب» باشه، این رفتار احتمالا براش تبدیل به یه نمایش موقتی میشه. ادب باید توی زندگی روزمره تمرین بشه؛ موقع غذا خوردن، بازی کردن، حرف زدن با خواهر و برادر، خرید رفتن، استفاده از وسایل مشترک و حتی موقع بازی های روزانه. هرچقدر این رفتارها بیشتر در موقعیت های مختلف تمرین بشن، طبیعی تر وارد رفتار کودک میشن.

آموزش ادب بر اساس سن کودک

یه بچه دو ساله رو نمیشه با یه بچه ده ساله مقایسه کرد. چیزی که از یه کودک کوچیک انتظار داریم با چیزی که از یه بچه بزرگ تر یا نوجوان می خوایم، طبیعتا فرق داره.

پس بهتره توی آموزش ادب، به جای اینکه دنبال «رفتار بی نقص» باشیم، ببینیم هر سنی بیشتر باید چه چیزهایی رو تمرین کنه.

یه نکته مهم درباره سن کودک

مثلا اگه یه بچه سه ساله وسط حرفتون پرید، قرار نیست فکر کنیم «پس ادب نداره». توی این سن هنوز کنترل کردن خودش و منتظر موندن برای نوبت براش سخته و باید کم کم این مهارت رو تمرین کنه.

یا وقتی یه نوجوان چند بار باید بهش یادآوری کنید موقع غذا خوردن گوشی رو کنار بذاره، شاید آزاردهنده باشه، ولی آموزش رفتار مناسب هنوز بخشی از تربیته. حتی خود ما بزرگ ترها هم بعضی وقت ها نیاز داریم قانون های ساده رو به خودمون یادآوری کنیم!

نتیجه گیری

با ادب بودن چیزی نیست که کودک یک شبه یاد بگیرد. این رفتارها کم کم و با چیزهای ساده ای مثل سلام کردن، تشکر کردن، گوش دادن به حرف دیگران و رعایت نوبت شکل می گیرند.

مهم تر از همه این است که والدین در این مسیر صبور باشند و از کودک انتظار رفتاری متناسب با سنش داشته باشند. قرار نیست هر بار که کودک اشتباهی کرد، تذکر و دعوا راه بیفتد. گاهی یک یادآوری ساده و نشان دادن رفتار درست، تاثیر بیشتری دارد.

در کنار رفتار والدین، بازی و فعالیت های مناسب سن کودک هم می توانند به تمرین این مهارت ها کمک کنند. چیزی که کودک در قالب بازی تجربه می کند، برایش قابل فهم تر و جذاب تر است.

در نهایت، هدف این نیست که کودک فقط جلوی دیگران «مودب» به نظر برسد؛ بهتر است کم کم یاد بگیرد چرا احترام گذاشتن و رعایت حال دیگران مهم است و این رفتارها را در زندگی روزمره خودش به کار ببرد.

اموزش صبر به کودکان؟ خیلی از پدر و مادرها میگن: «بچه من اصلا صبر نداره!» هنوز غذا حاضر نشده میگه «پس کی آماده میشه؟»، توی صف بی قراری میکنه یا وقتی نوبتش دیر میشه، زود کلافه میشه.

واقعیت اینه که صبر کردن یه مهارته و بچه ها باید کم کم یادش بگیرن. قرار نیست یه کودک ۳ یا ۴ ساله مثل یه بزرگسال بتونه برای چیزی که میخواد مدت زیادی منتظر بمونه.

حتی ما بزرگ ترها هم این روزها خیلی بی صبرتر شدیم نسبت به قدیم. چند ثانیه اول یه ریلز اینستاگرامی جذاب نباشه، سریع ردش میکنیم. حوصله صبر کردن برای لود شدن یک صفحه رو نداریم، غذا و خرید فوری رو ترجیح میدیم و کلا به کارهایی که نتیجه سریع میدن بیشتر عادت کردیم.

اول از همه این رو بدونید که بی صبری کودک همیشه به معنی لجبازی یا بدرفتاری نیست. کودک هنوز مهارت های لازم برای کنترل خواسته ها و احساساتش رو کامل یاد نگرفته و طبیعی هست که تحمل انتظار براش سخت باشه.

اگه کودک وقتی به خواسته اش نمیرسه شروع به گریه و بی قراری میکنه، بهتره بدونید چطور با این موقعیت برخورد کنید. توی مقاله وقتی کودک گریه میکند چه باید کرد چند راهکار کاربردی برای همین موقعیت گفتیم.

اما خبر خوب اینه که با چند تمرین ساده و بازی های مناسب سن، میشه صبر و تحمل کودک رو بهتر کرد. توی این مطلب میخوایم ببینیم از چه سنی باید آموزش صبر رو شروع کرد، چرا بعضی بچه ها بی صبرترن و چه تمرین ها و بازی هایی واقعا برای تقویت صبر کودک جواب میدن.

بهترین سن برای آموزش صبر به کودکان چه زمانی است؟

اموزش صبر به کودکان از یک سن خاص شروع نمیشه. از همون سال های اول زندگی میشه انتظارهای خیلی کوتاه رو به کودک یاد داد، ولی چیزی که از یک کودک ۳ ساله انتظار میره با یک کودک ۵ یا ۶ ساله فرق داره.

مثلا یک کودک ۳ ساله ممکنه فقط بتونه مدت کوتاهی برای رسیدن به خواسته اش منتظر بمونه. در مقابل، کودک ۵ ساله معمولا میتونه مدت بیشتری منتظر نوبتش بمونه یا بفهمه که برای رسیدن به نتیجه بعضی کارها باید صبر کرد. پس به جای اینکه بگیم «کودک باید از فلان سن صبور باشه»، بهتره صبر رو کم کم و متناسب با سنش تمرین بدیم.

از کارهای خیلی ساده شروع کنید؛ مثلا بگید «اول کفش هاتو بپوش، بعد میریم بیرون» یا «بذار من این کار رو تموم کنم، بعد نوبت تو میشه». همین انتظارهای کوتاه روزمره، فرصت خوبی برای تمرین صبر هستند. هرچقدر کودک بزرگ تر میشه، میشه زمان انتظار و سختی تمرین ها رو هم کم کم بیشتر کرد.

چرا بعضی کودکان صبر ندارند؟

اول از همه این رو بدونید که بی صبری کودک همیشه به معنی لجبازی یا بدرفتاری نیست. کودک هنوز مهارت های لازم برای کنترل خواسته ها و احساساتش رو کامل یاد نگرفته و طبیعی هست که تحمل انتظار براش سخت باشه.

روش های افزایش صبر در کودکان و تقویت صبر و تحمل

برای تقویت صبر کودک، لازم نیست کار عجیب و سختی انجام بدید. اتفاقا تمرین های ساده روزمره بهتر جواب میدن؛ چون کودک هر روز باهاشون روبه رو میشه و کم کم یاد میگیره که همیشه قرار نیست خواسته اش همون لحظه برآورده بشه.

۱. از انتظارهای کوتاه شروع کنید

از کودک نخواید یک دفعه ۲۰ دقیقه منتظر بمونه. برای آموزش صبر، بهتره از چند دقیقه شروع کنید و وقتی دیدید تونسته بدون بی قراری منتظر بمونه، کم کم زمان انتظار رو بیشتر کنید. مثلا بهش بگید: «۵ دقیقه صبر کن تا کارم تموم بشه، بعد با هم بازی میکنیم.»

۲. از بازی های فکری و آموزشی مثل شادوپیا کمک بگیرید

بچه ها با بازی خیلی راحت تر از نصیحت و توضیح چیزی رو یاد میگیرن. اگه میخواید بدونید اصلا چرا بازی تا این حد برای یادگیری کودک مهمه، مقاله اهمیت بازی های آموزشی برای کودکان میتونه براتون جالب باشه.

بچه ها با بازی خیلی راحت تر از نصیحت و توضیح چیزی رو یاد میگیرن. بازی برای کودکان بسیار مهمه مخصوصا وقتی قرار باشه مهارتی مثل صبر کردن رو تمرین کنن. مثلا وقتی کودک یه بازی فکری انجام میده، همیشه جواب همون اول جلوی چشمش نیست. باید یه کم فکر کنه، اشتباه کنه، دوباره امتحان کنه و منتظر بمونه تا مرحله رو رد کنه. همین اتفاق های ساده، خودشون تمرین صبر و تحملن.

اینجا شادوپیا میتونه به کارتون بیاد. شادوپیا یه اپلیکیشن بازی و یادگیری برای بچه هاست که بیشتر از ۴۰ بازی و فعالیت فکری و آموزشی داره. یعنی به جای اینکه کودک فقط توی گوشی ویدیو ببینه یا بازی های تکراری انجام بده، میتونه با بازی کردن، مهارت هایی مثل تمرکز، حافظه، حل مسئله و صبر رو هم تمرین کنه.

مثلا ممکنه کودک برای رد کردن یه مرحله چند بار تلاش کنه و دفعه اول موفق نشه. این دقیقا همون جاییه که داره یه مهارت مهم رو تمرین میکنه: «اگه نشد، دوباره امتحان کن.»

یه نکته مهم هم اینه که لازم نیست به بچه بگید «بیا امروز تمرین صبر داشته باشیم!» وقتی آموزش داخل بازی اتفاق میفته، کودک بدون اینکه حس کنه در حال آموزش دیدنه، این مهارت ها رو تمرین میکنه.

پس اگه قراره کودک بخشی از روزش رو با موبایل بگذرونه، بهتره این زمان فقط صرف ویدیو دیدن و سرگرمی های بی هدف نشه. چند دقیقه بازی هدفمند میتونه هم سرگرمش کنه، هم مهارت هایی رو تقویت کنه که بعدا توی مدرسه و زندگی روزمره به دردش میخوره. شادوپیا رو نصب کنید و بذارید کودک هم بازی کنه، همزمان صبر، تمرکز و حل مسئله رو هم تمرین کنه.

۳. زمان انتظار را برای کودک قابل فهم کنید

برای یه بچه، جمله هایی مثل «بعدا» یا «یه کم دیگه» خیلی واضح نیست. خودش نمیدونه «یه کم دیگه» یعنی ۲ دقیقه یا نیم ساعت استفاده از تایمر یا ساعت شنی باعث میشه زمان انتظار رو بهتر درک کنه و بدونه چقدر دیگه باید صبر کنه.

۴. بازی های نوبتی انجام بدید

یکی از ساده ترین راه های تقویت صبر و تحمل کودکان، بازی های نوبتیه. وقتی کودک منتظر میمونه تا نوبتش بشه، عملا داره صبر کردن رو تمرین میکنه. میتونید با بازی های دو نفره، بازی های رومیزی ساده یا حتی نوبتی توپ بازی کردن شروع کنید.

بازی های نوبتی یکی از ساده ترین راه های تمرین صبر هستن. اگه دنبال بازی های بیشتری برای این بازه سنی هستید، توی مقاله بازی برای کودکان ۳ تا ۶ سال چند ایده ساده و قابل اجرا معرفی کردیم.

۵. کودک را وارد کارهای زمان بر کنید

بعضی کارها نتیجه فوری ندارن و دقیقا به همین دلیل برای آموزش صبر عالی هستن. پازل، لگو، نقاشی، کاردستی یا حتی کاشتن یک دانه، همگی به کودک نشون میدن که برای رسیدن به نتیجه باید کمی صبر کرد. اینجا کودک فقط درباره صبر کردن حرف نمیزنه؛ واقعا صبر کردن رو تجربه میکنه.

پازل، لگو و بازی های مرحله ای فقط صبر کودک رو تمرین نمیدن؛ میتونن مهارت های فکری و شناختی اون رو هم درگیر کنن. برای ایده های بیشتر میتونید مقاله بازی برای رشد شناختی کودک رو ببینید.

۶. هر خواسته ای را همان لحظه برآورده نکنید

اگر کودک هر بار چیزی میخواد و بلافاصله به خواسته اش میرسه، طبیعی هست که انتظار کشیدن براش سخت بشه. قرار نیست عمدا کودک رو معطل کنید؛ فقط لازم نیست همیشه همه چیز همان لحظه ای که میخواد اتفاق بیفته. مثلا اگر در حال شستن دست هاتون هستید و کودک اسباب بازی میخواد، میتونید بگید: «الان دستام رو میشورم، بعدش میارمش.»

۷. حواس کودک را در زمان انتظار پرت کنید

وقتی کودک هیچ کاری برای انجام دادن نداره، صبر کردن براش خیلی سخت تر میشه. مخصوصا در موقعیت هایی مثل صبر کردن در صف، مطب یا منتظر موندن برای غذا. تو این موقعیت ها میتونید باهاش حرف بزنید، یه بازی کلامی انجام بدید یا مثلا ازش بخواید چند چیز مشخص رو اطرافش پیدا کنه.

مثلا بگید: «ببین میتونی قبل از اینکه نوبتمون بشه، سه تا چیز قرمز پیدا کنی؟» این کار باعث میشه زمان انتظار برای کودک کوتاه تر و قابل تحمل تر بشه.

صبر کردن کودکان در صف و زمان انتظار

صف یکی از بهترین موقعیت ها برای تمرین صبره، ولی برای کودک میتونه خیلی خسته کننده باشه. بهتره قبل از اینکه وارد صف بشید، خیلی کوتاه توضیح بدید که چه اتفاقی قراره بیفته و قرار نیست نوبت بلافاصله بهش برسه.

یک نکته مهم برای تقویت صبر و تحمل کودک

قرار نیست هدف این باشه که کودک هیچ وقت بی قراری نکنه. هدف اینه که کم کم یاد بگیره با انتظار، نرسیدن فوری به خواسته و عقب افتادن نوبتش کنار بیاد.

وقتی کودک حتی برای مدت کوتاهی موفق میشه صبر کنه، همون رفتار رو ببینید و تحسین کنید. مثلا بگید: «دیدی تونستی صبر کنی تا نوبتت بشه؟» این نوع بازخورد به کودک کمک میکنه متوجه بشه دقیقا چه رفتاری رو درست انجام داده.

بازی ها و تمرین های آموزش صبر به کودکان

برای آموزش صبر، لازم نیست حتما تمرین های عجیب و سختی انجام بدید. خیلی از بازی های ساده ای که همین الان توی خونه دارید، میتونن به کودک یاد بدن برای رسیدن به چیزی که میخواد، کمی صبر کنه. اگه دنبال ایده های بیشتری برای بازی در خانه هستید، مقاله ۲۰ بازی با کودک در خانه هم میتونه چند ایده ساده بهتون بده.

بازی «نوبت من، نوبت تو»

یک توپ یا اسباب بازی بردارید و بازی رو نوبتی انجام بدید. قانونش ساده است: تا وقتی نوبت شما تموم نشده، کودک باید منتظر بمونه. کم کم میتونید زمان هر نوبت رو بیشتر کنید. این بازی مخصوصا برای بچه هایی که وسط بازی مدام نوبت خودشون رو میخوان، تمرین خوبیه.

پازل و لگو

پازل و لگو نتیجه فوری به کودک نمیدن. باید چند قطعه رو امتحان کنه، بعضی وقت ها اشتباه کنه و دوباره ادامه بده. این دقیقا همون چیزیه که برای تقویت صبر و تحمل کودک لازم داریم؛ کودک یاد میگیره هر چیزی قرار نیست سریع و با اولین تلاش درست بشه.

کاشتن یک دانه

با هم یک دانه بکارید و هر روز بهش سر بزنید. کودک نتیجه رو همون روز نمیبینه و باید صبر کنه تا تغییر رو مشاهده کنه. این تمرین ساده به کودک نشون میده بعضی نتیجه ها زمان میخوان.

بازی «مجسمه شو»

موسیقی پخش کنید و از کودک بخواید حرکت کنه. هر وقت موسیقی قطع شد، باید همون جا بایسته و چند ثانیه تکون نخوره. این بازی علاوه بر سرگرمی، میتونه کنترل کردن هیجان و عجله رو هم تمرین بده.

داستانی که یک دفعه تمام نمیشود

یک داستان کوتاه رو در چند بخش تعریف کنید و پایانش رو کمی عقب بندازید. مثلا بگید: «بقیه داستان رو بعد از شام برات میگم.» البته این کار نباید برای اذیت کردن کودک باشه؛ هدف اینه که کم کم تجربه کنه بعضی چیزهای دوست داشتنی ممکنه کمی منتظر موندن بخوان.

تمرین صبر در کارهای روزمره

اصلا لازم نیست همه تمرین ها رو به شکل بازی انجام بدید. منتظر موندن برای آماده شدن غذا، پوشیدن کفش، رسیدن نوبت یا تمام شدن کار پدر و مادر، همگی فرصت هایی برای آموزش صبر هستن. همین موقعیت های کوچک اگر هر روز تکرار بشن، از یک بازی گاه به گاه موثرتر میشن.

بازی فقط برای سرگرمی نیست

وقتی از بازی برای آموزش صبر به کودک استفاده میکنیم، در واقع داریم از یک روش طبیعی یادگیری استفاده میکنیم. کودک با بازی کردن، نوبت گرفتن، فکر کردن، اشتباه کردن و دوباره تلاش کردن، مهارت های مختلفی رو تمرین میکنه.

اگه دوست دارید بیشتر بدونید چرا بازی های هدفمند میتونن روی یادگیری و رشد کودک تاثیر بذارن، توی شادوپیا درباره اهمیت بازی های آموزشی برای کودکان کامل تر توضیح دادیم.

نتیجه گیری

صبر کردن چیزی نیست که بچه ها از اول بلد باشن. باید کم کم یاد بگیرن که همیشه قرار نیست چیزی که میخوان همون لحظه به دستشون برسه. از انتظارهای کوتاه شروع کنید، زمان انتظار رو براش قابل فهم کنید، بازی های نوبتی انجام بدید و فرصت بدید کارهایی رو تجربه کنه که برای رسیدن به نتیجه به زمان نیاز دارن. مهم تر از همه، از کودک انتظار متناسب با سنش داشته باشید.

قرار نیست یک شبه یه کودک کاملا صبور داشته باشید. همین که امروز بتونه چند دقیقه بیشتر از دیروز منتظر بمونه، یعنی دارید مسیر درستی رو میرید. و اگر قراره بخشی از زمان کودک با موبایل بگذره، بهتره این زمان فقط صرف سرگرمی های بی هدف نشه. بازی های فکری و آموزشی مثل شادوپیا میتونن کمک کنن کودک در کنار سرگرمی، مهارت هایی مثل تمرکز، حل مسئله و صبر رو هم تمرین کنه.

«کاش از همون وقتی کوچیک‌تر بود، این عادت رو درست می‌کردیم…»

خیلی از پدر و مادرها یه جایی به این جمله می‌رسن. مثلا وقتی می‌بینن بچه بدون گوشی خوابش نمی‌بره، موقع گرفتن گوشی حسابی عصبانی میشه یا حتی نمیتونه چند دقیقه روی یه بازی یا کار ساده تمرکز کنه.

اون موقع معمولا این سوال پیش میاد که: «چرا زودتر جلوش رو نگرفتیم؟»

البته قرار نیست یه بچه قبل از ۶ سالگی همه چیز رو بلد باشه یا مثل یه آدم بزرگ رفتار کنه. بچست و طبیعیه که خیلی چیزها رو کم‌کم یاد بگیره. ولی بعضی عادت‌ ها و مهارت‌ ها هرچی زودتر تمرین بشن، راحت‌تر تبدیل به بخشی از زندگی روزمره کودک میشن.

سال‌ های اول کودکی، زمان خوبیه برای اینکه این پایه‌ها آروم‌ آروم ساخته بشن؛ چون چیزی که امروز شاید فقط یه عادت کوچیک به نظر بیاد، ممکنه چند سال بعد تغییر دادنش خیلی سخت‌تر بشه. اما کدوم مهارت‌ ها رو بهتره از همین سال‌ های اول جدی بگیریم؟ ۳ مورد هست که بهتره آموزش و تمرینشون رو خیلی عقب نندازید…

۱. خواب منظم و به‌ موقع

یکی از چیزهایی که بهتره از همون سال‌های اول رویش کار بشه، ساعت خواب کودکه.

شاید در نگاه اول خواب فقط به این ربط داشته باشه که بچه شب‌ ها زودتر بخوابه و صبح راحت‌تر بیدار بشه. ولی خواب کافی فقط برای رفع خستگی نیست. مغز کودک در زمان خواب فرصت پیدا می‌کنه اطلاعاتی رو که در طول روز دریافت کرده پردازش کنه و بدن هم خودش رو برای روز بعد آماده کنه.

برای همین وقتی خواب کودک مرتب نباشه، ممکنه اثرش رو فقط شب‌ها نبینید. کودک ممکنه روز بعد زودتر عصبانی بشه، حوصله کمتری داشته باشه یا سخت‌تر روی یک بازی و فعالیت تمرکز کنه.

از طرف دیگه، هرچی کودک به یک ساعت خواب مشخص عادت کنه، بدنش هم راحت‌تر با همون برنامه هماهنگ میشه. به همین دلیل بهتره خواب شبانه کودک تبدیل به یک روتین مشخص بشه، نه چیزی که هر شب بسته به شرایط تغییر کنه.

گوشی؛ یکی از دردسرهای خواب کودک

یکی از چیزهایی که میتونه این نظم رو به هم بزنه، استفاده از گوشی و تبلت نزدیک زمان خوابه.

گاهی والد فکر می‌کنه «فقط ۱۰ دقیقه بذار با گوشی بازی کنه تا آروم بشه و بعد بخوابه»، اما همین چند دقیقه ممکنه تبدیل به نیم ساعت یا بیشتر بشه. مخصوصا وقتی محتوایی که کودک میبینه مدام چیز جدیدی برای تماشا یا بازی کردن جلویش میذاره.

اگر حس میکنید فرزندتون بیش از حد دنبال گوشی میره، اول باید دلیل این علاقه رو بشناسید. خیلی وقت‌ها کودک فقط به خاطر خود گوشی سراغش نمیره؛ سرعت، تنوع و جذابیتی که گوشی در اختیارش می‌ذاره، باعث میشه جدا شدن ازش سخت باشه.

در مقاله «چرا بچه من اینقدر به گوشی علاقه داره؟» دقیق‌ تر درباره همین موضوع و دلیل‌هایی که باعث وابستگی کودک به گوشی میشن صحبت کردیم.

پس قرار نیست از همین امشب همه چیز رو یک‌دفعه تغییر بدید. یک روتین ساده و قابل پیش‌بینی برای قبل از خواب بسازید؛ مثلا خاموش کردن صفحه نمایش، مسواک زدن، قصه کوتاه و بعد خواب.

همین تغییرهای کوچک، وقتی هر شب تکرار بشن، کم‌کم برای کودک قابل پیش‌بینی و عادی میشن.

۲. مصونیت در برابر محتوای نامناسب و خشن

تا قبل از ۶ سالگی، کودک هنوز خیلی از چیزهایی که میبینه رو مثل یک بزرگسال تحلیل نمیکنه. اگر یک صحنه ترسناک، خشن یا نامناسب ببینه، ممکنه نتونه به خودش بگه «این فقط یه ویدیو بود و واقعی نیست».

برای کودک، چیزی که روی صفحه اتفاق می‌افته می‌تونه خیلی واقعی به نظر برسه. به همین خاطر مهمه که والدین فقط به مدت زمان استفاده از گوشی توجه نکنن؛ محتوایی که کودک در این مدت می‌بینه هم اهمیت زیادی داره.

مثلا ممکنه کودک یک ویدیوی کوتاه ببینه که برای یک بزرگسال چندان عجیب نباشه، اما همون صحنه برای یک کودک کم‌ سن ترسناک یا گیج‌ کننده باشه. مخصوصا وقتی ویدیوها پشت سر هم نمایش داده میشن و کودک خودش انتخاب میکنه بعدی چی باشه.

وقتی گوشی رو از کودک میگیریم، چرا عصبانی میشه؟

این صحنه برای خیلی از والدین آشناست. گوشی دست بچه است و همه چیز خوب پیش میره؛ اما همین که می‌گید «دیگه بسه، گوشی رو بده»، ناگهان اعتراض شروع میشه. گریه، عصبانیت، لجبازی یا حتی پرت کردن وسایل.

این واکنش همیشه به معنی لجباز بودن کودک نیست.

وقتی کودک مدت زیادی درگیر یک محتوای جذاب شده، جدا شدن ناگهانی از آن می‌تونه براش سخت باشه. مخصوصا اگر از قبل قانون مشخصی برای زمان استفاده از گوشی نداشته باشید.

برای همین بهتره به جای اینکه هر بار وسط بازی یا ویدیو ناگهان گوشی رو بگیرید، از قبل زمان پایان رو برای کودک مشخص کنید و بهش فرصت بدید خودش رو برای تمام شدنش آماده کنه.

اگر این اتفاق برای شما هم زیاد میفته، این مطلب میتونه کمک‌ کننده باشن چرا وقتی گوشی رو از کودک میگیریم عصبانی میشه؟

اما یک سؤال مهم‌تر…

اگر قرار باشه محتوای نامناسب رو از کودک دور کنیم، یعنی باید گوشی رو کلا ازش بگیریم؟

نه لزوما.

مسئله اینه که کودک نباید بدون کنترل، بین ویدیوها و بازی‌های مختلف بچرخه و هر چیزی که الگوریتم جلویش گذاشت رو تماشا کنه. میشه از گوشی و بازی‌های دیجیتال استفاده کرد، اما در یک محیطی که محتوای مناسب سن کودک انتخاب شده و والد هم روی استفاده از آن کنترل داره.

اینجاست که یک جایگزین امن میتونه کمک زیادی کنه.

شادوپیا با هدف سرگرمی و یادگیری کودک طراحی شده؛ یعنی به جای اینکه کودک رو بین محتواهای نامعلوم و ویدیوهای تصادفی رها کنید، می‌تونید از بازی‌هایی استفاده کنید که برای سن کودک طراحی شدن. بازی‌ها بدون تبلیغات مزاحم هستند و والد می‌تونه روی زمان استفاده کودک هم کنترل بیشتری داشته باشه.

قرار نیست گوشی رو از زندگی کودک حذف کنیم؛ هدف اینه که کودک یاد بگیره چطور از تکنولوژی استفاده کنه، بدون اینکه هر محتوایی رو وارد دنیای خودش کنه.

۳. تمرین تمرکز و حل مسئله

«بچه من اصلا تمرکز نداره!»

این جمله رو احتمالا خیلی از والدین درباره فرزندشون گفتن. کودک چند دقیقه با یک بازی سرگرم میشه، بعد رهاش میکنه و سراغ چیز دیگه‌ ای میره. یا وقتی یک فعالیت کمی سخت‌تر میشه، سریع میگه «نمی‌تونم» و دوست داره بره سراغ یک کار دیگه.

البته این رفتارها همیشه به معنی مشکل در تمرکز نیست. کودک کم‌سن هنوز در حال یاد گرفتنه که چطور توجهش رو روی یک کار نگه داره و چطور وقتی با یک مسئله سخت روبه‌رو میشه، قبل از کنار گذاشتنش دوباره تلاش کنه.

این مهارت‌ها هم یک‌شبه ساخته نمی‌شن.

مثلا وقتی کودک باید یک پازل ساده رو کامل کنه، شکل‌ها رو کنار هم بچینه، تفاوت دو تصویر رو پیدا کنه یا راه درست رسیدن به یک هدف رو پیدا کنه، در واقع داره چند مهارت رو همزمان تمرین می‌کنه:

• توجه کردن: باید به جزئیات دقت کنه و حواسش رو روی فعالیت نگه داره.
• حل مسئله: باید فکر کنه و راه درست انجام کار رو پیدا کنه.
• صبر و ادامه دادن: اگر بار اول موفق نشد، دوباره امتحان کنه.
• تصمیم‌گیری: بین چند انتخاب، گزینه مناسب‌تر رو پیدا کنه.

قرار نیست این تمرین‌ها سخت یا شبیه تکلیف مدرسه باشن. اتفاقا برای کودک کم‌سن، بازی یکی از بهترین راه‌ها برای تمرین این مهارت‌هاست.

مثلا می‌تونید از کودک بخواید یک پازل متناسب با سنش رو کامل کنه، چند وسیله رو بر اساس رنگ یا اندازه مرتب کنه یا یک بازی پیدا کردن تفاوت‌ها باهاش انجام بدید.

اگر دنبال چند ایده ساده هستید که همین امروز در خانه انجام بدید، این مطلب رو هم ببینید: ۵ بازی خونگی ساده که دقت و تمرکز کودک رو ۲ برابر میکنه

اینجا بازی هدفمند اهمیت پیدا میکنه

لازم نیست برای تقویت تمرکز کودک، حتما وسیله آموزشی گران‌قیمت بخرید یا هر روز یک برنامه پیچیده داشته باشید. گاهی یک بازی ساده، اگر متناسب با سن کودک باشه و ازش بخواد فکر کنه، انتخاب کنه و تا رسیدن به جواب ادامه بده، می‌تونه خیلی مفیدتر از سرگرمی‌های کاملا تصادفی باشه.

شادوپیا چطور می‌تونه به این تمرین‌ها کمک کنه؟

قرار نیست برای تقویت تمرکز کودک، هر روز براش یک برنامه سخت و شبیه درس مدرسه بچینید. اتفاقا در این سن، خیلی از مهارت‌ها می‌تونن از مسیر بازی تمرین بشن؛ کودک سرگرم میشه، اما همزمان مجبور میشه دقت کنه، انتخاب کنه، چیزی رو به خاطر بسپره یا برای رسیدن به جواب چند بار تلاش کنه.

شادوپیا یک اپلیکیشن بازی و یادگیری برای کودکان ۲ تا ۱۰ ساله است که بازی‌ها و فعالیت‌های مختلفی رو در اختیار کودک قرار میده. در بخش بازی‌های آموزشی، فعالیت‌هایی برای تمرین مهارت‌هایی مثل حافظه، حل مسئله، دقت و سرعت عمل وجود داره؛ یعنی کودک قرار نیست فقط روی صفحه ضربه بزنه و سرگرم بشه، بلکه بعضی بازی‌ها ازش می‌خوان فکر کنه و برای انجام درست مرحله تصمیم بگیره.

مثلا وقتی کودک باید چیزی رو به خاطر بسپره و بعد دوباره پیداش کنه، در واقع داره حافظه و توجهش رو درگیر می‌کنه. وقتی باید بین چند گزینه، جواب درست رو پیدا کنه، نیاز داره گزینه‌ها رو بررسی کنه و تصمیم بگیره. یا وقتی یک مرحله رو اشتباه انجام میده و دوباره امتحان می‌کنه، کم‌کم با مفهوم تلاش دوباره و پیدا کردن راه درست روبه‌رو میشه.

نکته مهم برای والدین اینه که این فعالیت‌ها در یک محیط مخصوص کودک قرار دارن، نه در کنار ویدیوها و محتواهای نامرتبطی که ممکنه در استفاده معمول از گوشی جلوی کودک ظاهر بشن. شادوپیا همچنین بدون تبلیغات طراحی شده تا کودک وسط بازی با تبلیغات نامرتبط مواجه نشه.

از طرفی، شادوپیا فقط به بازی محدود نمیشه و محتوای آموزشی و فعالیت‌های دیگری هم برای کودک در نظر گرفته شده؛ بنابراین می‌تونه بخشی از زمان سرگرمی کودک رو به فعالیت‌هایی اختصاص بده که در کنار لذت بردن، ذهنش رو هم درگیر می‌کنن.

پس اگر قرار هست کودک هر روز مقداری از زمانش رو با گوشی یا تبلت بگذرونه، بهتره این زمان تا جای ممکن هدفمند و متناسب با سنش باشه. به جای اینکه کودک رو آزاد بذاریم هر چیزی که روی صفحه ظاهر شد ببینه، میشه بخشی از زمان استفاده از صفحه نمایش رو به بازی‌هایی اختصاص داد که از کودک می‌خوان فکر کنه، دقت کنه و مسئله حل کنه.

اگر دنبال یک راه ساده برای شروع این تمرین‌ها هستید، می‌تونید شادوپیا رو امتحان کنید.